Steinbach: Vallée du Rû de Steinbach (7 km) (29-04-2018)

Eind april zat ik een weekendje in de buurt van de Hoge Venen met de familie. Ons weekendhuis lag in Steinbach en de wandeling het dichtst in de buurt was de wandeling ‘Vallée du Rû de Steinbach’ met start in Ondenval. Deze wandeling maakt een lus over beide valleiflanken van het kleine beekje. Ik vertrok vanzelfsprekend aan het vakantiehuis en kon al snel aansluiten op de route die bewegwijzerd is met een gele ruit.

P4290156.jpg

Dat de lente in het land is duidelijk. Ik passeer weiden vol koekoeksbloemen op weg naar het gehuchtje Faymonville. Daar krijg ik een onverharde veldweg onder de voeten geschoven maar ter hoogte van de steengroeve loopt het pad dood. Mijn wandelkaart is wel al enkele jaren oud en alhoewel de tekens er nog zijn, is er geen weg meer te vinden. Ik keer dan maar een heel stuk terug en via een andere weg geraak ik terug op de wandelroute en passeer ik aan de andere kant van de steengroeve.

P4290166.jpg

Een mooi grindpad brengt me richting Ondenval. Onderweg zie ik plots iets vreemds. Een witte albino kangoeroe tussen de kippen. Grappig zicht. De route daalt terug de vallei in en ik passeer de Vennbahn, een fietsroute op een oude spoorweg van Aken (Duitsland) naar Troisvierges (GH Luxemburg). Ik heb deze fietsroute in 2015 gedaan en het verslag vind je hier terug. Daarna is het verder afdalen naar het centrum van Ondenval waar het officiële beginpunt aan de kerk ligt.

P4290172.jpg

Op het kerkplein bevindt zich een fontein waarbij een ruw bewerkte molensteen gebruikt is. Volgens de legende zou die gehouwen zijn door de “sotais du Waud”, dwergen die in het uitgestrekte woud aan de overkant van de Ambléve woonden. Bij het verlaten van Ondenval steken we het beekje over naarwaar de route vernoemd is en stijg ik naar de andere valleiflank.

P4290174.jpg

Ik krijg nog een mooi zicht op Ondenval en stap verder terug richting Steinbach over een asfaltweg. We stappen even door Remonval en wat verder verlaat ik de route om via een veldweg terug naar de Rû de Steinbach te stappen die de vijver in onze tuin van water voorziet.

P4290191.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Niet echt een hoogvlieger maar een gemakkelijke wandeling en ideaal voor gezinnen.

Advertenties

Wandelen rond Redu en Lesse

Deze keer geen uitgebreid verslag want de wandelingen waren kort maar een foto-impressie. De wandeling rond Redu bood enkele mooie uitzichten oa op het ESA-station en was ca. 5,5 km lang. De wandeling (Promenade de la Virée à Chêne) met start in Lesse is 4,5 km maar wij hadden uiteindelijk 6 km op de GPS staan met aan- en uitlooproute. Deze wandeling verliep door het bos en het eerste deel liepen we langs de Lesse.

P4290073.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

GR 571 Trou-de-Bra – Lierneux (19,2 km) (25-06-2016)

Dit weekend trok de Pasar-buswandeltocht naar de provincie Luik meer specifiek naar de vallei van de Lienne. Het vergt wat problemen om ter plekke te geraken want de N645 is aan beide kanten van Trou-de-Bra afgesloten. Uiteindelijk riskeert de buschauffeur het toch en blijkt dat we vlot kunnen passeren. Blijkbaar zijn ze bezig met kapwerken maar in het weekend werken ze gelukkig niet. Met een goed halfuurtje vertraging kunnen we dan vertrekken in Trou-de-Bra in de buurt van de kerk.

DSC_8655.jpgWe worden onmiddellijk opgewarmd met een beklimming die pittiger wordt wanneer we de weg verlaten voor een paadje. Boven passeren we een 600 jaar oude, prachtige eik en daarna dalen we af in bos naar de vallei van de Chavanne. We lopen op de flank en krijgen de eerste mooie zichten. Uiteindelijk dalen we af naar de beek die we via een smal brugje oversteken. Daarna gaat de GR 571 in stijgende lijn naar Bra. Iets voor Bra passeren we de Sint-Donatiuskapel waar we pauze nemen voor de lunch en een geocache zoeken. Plots horen we een luid geronk en zien we de eerste hulp-helikopter passeren die in Bra zijn basis heeft. We worden eerst langs Bra gestuurd om uiteindelijk toch het centrum ingestuurd te worden langs de kerk. Naast de kerk ligt het kasteel van Bra dat ooit hoofdkwartier was in 1944 bij het Ardennenoffensief. Ondertussen begint het licht te druppelen.

We verlaten Bra eerst via enkele veldwegen maar worden dan een klein en overgroeid paadje ingestuurd dat afdaalt in de vallei van de Lienne.  We komen uit op de N645 die we even naar links volgen om uiteindelijk de Lienne over te steken via een brugje. Aan de overkant staat heel wat water. Ik zoek een route maar even verder zak ik tot over mijn enkels diep in de modder en het water. Gelukkig ben ik snel genoeg en is maar 1 voet nat geworden. We keren dan maar terug en iets voor het overgelopen pad loopt ook een pad naar links. We hadden beter onmiddellijk dit pad genomen want je komt iets over het overgelopen pad terug op de GR 571. De kous wordt uitgewrongen en de voet afgedroogd en we kunnen weer verder klimmen uit de vallei.

DSC_8686.jpg

Helaas is het harder beginnen regenen en wanneer we uit het bos komen, krijgen we open zichten die helaas door de regen minder spectaculair zijn. DSC_8701.jpgHet fototoestel gaat ook terug in de rugzak. We lopen rond het dorpje Les Villetes en dalen af naar de Rau du Bois des Fagnes waar de beek gewoon over de weg stroomt. Gelukkig liggen er reeds enkele stenen die de oversteek gemakkelijker maken. We stijgen door bos richting Hierlot en dalen terug af in de vallei van de Lienne. We komen in het natuurreservaat ‘Les Prés de la Lienne’ dat uit weiden en vochtig moeras bestaat. Ook het pad is reeds goed verzadigd van het water. De GR moet zelfs noodgedwongen de flank naast de Lienne op omdat ook hier de Lienne het pad ingenomen heeft. Wat later kunnen we terug afdalen maar om de Pont de Chailles over te steken moeten we ook hier onze weg zoeken naast het oorspronkelijke pad. We steken de Lienne over en verlaten nu definitief de vallei via een mooi stijgend pad. Ondertussen is de regen opgehouden en zweven de nevels tussen de boomtoppen.

Boven komen we in een weidelandschap met losstaande bomen. Een panoramisch pad brengt ons richting Lansival. Net voor Lansival is het pad echter één grote en diepe modderpoel thv een beekje. Gelukkig krijg ik hulp van een medewandelaar door zijn wandelstok te gebruiken als extra steun want ik had geen zin om nog eens tot enkeldiep weg te zakken. Daarna volgt nog de laatste beklimming met mooie zichten naar Lierneux waar de bus geparkeerd staat aan het oude tramstationnetje.

DSC_8720.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Deze wandeling is alleszins een aanrader en een mooie afwisseling tussen bos, open landschap en rivierlandschap.

Weekend Villeroux (18-09-2015 tem 20-09-2015)

Tijdens ons jaarlijks vriendenweekendje werden er 2 wandelingen gedaan. We logeerden in het dorpje Villeroux vlakbij Bastogne en vlakbij ons vakantiehuis vertrok de wandeling ‘Le promenade du Loup’. De wandeling is 8,8 km lang en is te doen met buggy’s, ideaal dus voor de ouders met kleine kinderen. Wij gaan via een rustig asfaltbaantje door een open landschap waar we een ruim zicht hebben op de omgeving. Uiteindelijk krijgen we toch een stukje onverhard als we door een prachtige dreef door een stuk bos lopen. Ik zie hier heel veel bewegwijzering ook rood-witte streepjes maar op de site van de Waalse GR-organisatie vind ik niet terug om welke GR het zou kunnen gaan. Na het verlaten van het bos gaat het terug langs een rustig asfaltwegje naar het gehucht Poisson Moulin. Daar stuurt de wandelroute ons de weg in naar Sibret. De weg ligt open maar wandelaars mogen gelukkig door. Vanaf Sibret gaat het via een saaie en iets drukkere weg naar Villeroux. De tweede dag doen we de geocache wandeling ‘Les Champignons’ van 6 km in Magerotte. Ik heb kinderen nog nooit zover vooruit zien lopen op een wandeling. Geen gezaag of het nog ver was en heel veel plezier en enthousiasme. De wandeling verliep voornamelijk door het bos van Magerotte en naast de vele mooi gemaakte valse paddestoelen, zagen we natuurlijk ook veel echte paddestoelen. Een mooie wandeling.

Ardennen, wandelen, Villeroux, Bastogne, Promenade du Loup

Klik op de foto voor de volledige reeks

 

GR 57 Etappe 11: La-Roche-en-Ardenne – Nadrin (13,6 km) (26 + 29/09/2014)

Tijdens het jaarlijks weekendje met de familie proberen we een huisje dicht bij de GR 57 te zoeken zodat er op vrijdag kan verder gestapt worden op de GR 57. Deze keer hadden we ook de maandag vrij en dus werd deze dag ook als wandeldag ingepland. Er werd met 2 auto’s gereden en een auto aan het eindpunt en beginpunt geplaatst.Mijn wandelgezelschap zag het niet echt zitten om deze etappe in één keer te doen dus werd ze opgesplitst in 2 kortere stukjes. De enige mogelijkheid om te korten was Maboge want dit is het enigste punt waar de GR 57 bij een verkeersweg komt. Voor de rest wandel je in de ongerepte natuur ver van wegen en auto’s. Daardoor stapten we op vrijdag van La-Roche-en-Ardenne naar Maboge (6,4 km) en op maandag van Maboge naar Nadrin (7,2 km). Eigenlijk gingen we bij de laatste etappe stoppen in Ollomont (nog 2 km extra) maar omdat het begon te regenen zijn we dus in Nadrin aan La Belvédère gestopt en zo naar onze auto gestapt. Je kan van deze etappe zeggen dat het tot nu toe voor mij persoonlijk de mooiste etappe is van de GR 57. Het profiel van het eerste deel is een lange stijging en steile afdaling. We vertrekken in La-Roche-en-Ardenne en stijgen langzaam en lang naar de top van een heuvelkam. Uiteindelijk wordt het wat vlakker en bereiken we een uitgestrekt plateau waar we even zicht krijgen op de Ourthe diep onder ons. Plotseling horen we rechts van ons een geluid. We blijven staan maar zien niets in het lage struikgewas. Plots horen we het weer en besluiten we ons snel uit de voeten te maken. Duidelijk een dier die ons verwittigd maar geen idee welk dier. Waar we terug bos bereiken, volgt eens steile afdaling naar Maboge en de Ourthe. We steken de Ourthe over en doorkruisen het dorpje om even de N860 te volgen naar onze auto. Bij het tweede deel kom je in de ongerepte natuur met de vele meanderende bochten van de Ourthe en de rotsen van Le Hérou. Na het verlaten van de N860 volgt een breed pad die ons uiteindelijk naar de oever van de Ourthe leid. We volgen die maar heel even en moeten een stijgend pad volgen naar Le Cheslé. Het gaat gestadig omhoog. Boven doe ik even een cache (Le Cheslé) en word beloond met een prachtig uitzichtspunt. Wel geen gemakkelijk terrein om er te geraken. Wanneer ik weer veilig bij mijn wandelgezelschap ben, passeren we even verder Le Cheslé, een oude Keltische nederzetting die deels gerestaureerd werd. Door de heuvelkam te beklimmen, snijden we een grote meander van de Ourthe af maar dan volgt er een heel steile afdaling terug naar de oever. Heel voorzichtig dalen we af en proberen niet uit te glijgen. Daarna volgt er een prachtig stuk vlak langs de oever. Af en toe moeten we iets hoger de oever op. Dit stuk is niet toegankelijk na een lange of zware regenperiode en er is een variante voorzien. Je bent hier midden in de natuur en hoort niets van auto’s behalve het stromende water en vogels. Het blijft wel uitkijken waar je stapt want de vele boomwortels en losse stenen maken een valpartij wel mogelijk. Na dit zalige stuk bereiken we de plaats waar de beklimming naar Le Hérou begint. Je kan spreken van een pittige beklimming. Op een bepaald punt kun je kiezen voor de variante over de rotskam en zicht op Le Hérou. Mijn wandelgezelschap kiest voor de normale weg die ook nog pittig stijgt en ik kies voor de avontuurlijke variante omdat er ook een cache (Mighty Herou) ligt. Dit stuk is zeker niet voor mensen met hoogtevrees. Het pad loopt letterlijk op de rotskam en rechts van je gaat het recht en diep naar beneden. Ook het pad zelf is niet eenvoudig en je moet grote stappen nemen om de rotsen te beklimmen maar je wordt beloond met een prachtig panorama. Het is hier echt genieten. De cache werd snel gevonden maar het duurde even voor ik hem te pakken had. Ondertussen was het begonnen regenen en hierdoor werden de stenen wel heel glad. Dus snel verder gestapt en even verder vond ik mijn wandelgezelschap naar adem happend terug net voor Le Belvédère, nu volledig verlaten en aan het vervallen. Door de regen besloten we om via de weg naar onze auto te stappen 1 km verderop. Een echte aanrader deze etappe en ik kijk al uit naar de volgende die waarschijnlijk even mooi zal zijn.

DSC_8621.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Gedinne: wandeling nr. 6 (16-09-2012)

Het tweede weekend van September zat ik in Gedinne. Zaterdag trokken we naar de grotten van Han-sur-Lesse en zondag gingen we wandelen. Omdat we met heel wat kinderen waren, kozen we voor een korte wandeling van 4 km. Zo een korte wandeling kan soms tegenvallen omdat je bijna het dorp niet verlaat maar deze wandeling is zeker de moeite en afwisselend. Na het verlaten van het dorp wandelen we langs het riviertje La Houille samen met de GR 126. Na een tijdje klimmen we het dal uit en krijgen we een ander beeld van de omgeving met mooie panorama’s. Het laatste stukje is wat minder omdat we via gewone wegen terug naar Gedinne stappen maar deze wandeling is zeker een kindvriendelijke wandeling.

DSC_0028.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Sourbrodt: Alles wat mooi is tussen het Waalse Veen en het Rurbusch (09-04-10)

Vorig weekend zat ik met vrienden in Ovifat, vlakbij de Hoge Venen. De gelegenheid om een wandeling uit de Lannoo-gids ‘Wandelboek Hoge Venen’ te doen. Wandeling nr. 16 (10 km) start in Sourbrodt en dat ligt op 5 minuten van Ovifat. Ideaal dus. We parkeren aan de parking bij het vroegere Russische kamp en mogen direct klimmen wat onmiddellijk al een mooie terugblik geeft. Na een containerpark komen we in het Woud van Waimes waar een kaarsrechte dreef ons naar het Waalse Veen brengt. Onderweg passeren we een eerste tak van de Roer die ergens in het Waalse Veen ontspringt. Uiteindelijk komen we aan het prachtige, immense Waalse Veen. Het blijft iedere keer schitterend om te zien. Via een brandgang, die lekker verend loopt over het veen, stappen we richting het Kaltenbornbos en steken onderweg de andere tak van de Roer over. In het bos volgen we terug een kaarsrechte dreef waarbij we zelfs asfalt onder de voeten krijgen.

DSC_0030B

Klik op de foto voor de volledige reeks

We omcirkelen het veengebied Nessello en krijgen er nog niets van te zien maar als we de kerk van Sourbrodt in het oog krijgen, gaan we via een leuk bospaadje naar het veengebied en de vallei van de Scheidbach. Hier zouden wilde narcissen moeten groeien. We zijn nog wat vroeg maar toch zien we er al een aantal bloeien. In de Oostkantons (en vooral in de vallei van de Holzwarche) vind je in het voorjaar nog wilde narcissen die een zee van geel geven in de valleien. Iets dat je moet gezien hebben (net zoals de boshyacinthen in het Hallerbos) maar helaas zijn we te vroeg. We steken de Scheidbach over via een knuppelpad en komen uiteindelijk aan een kruis ter herinnering aan Russiche krijgsgevangenen die, begin maart 1943, in de Tweede Wereldoorlog op die plek waren opgesloten in een kamp. Nog een 100-tal meter en we staan terug aan de startplaats. Het was een mooie wandeling (***) met als kleine minpuntje de wat lange, kaarsrechte dreven.

Kenmerken:

  • 10 km
  • niet bewegwijzerd (onderweg kom je wel verschillende tekens tegen van lokale wandelpaden die ook in de routebeschrijving vermeld worden)
  • startplaats: parking aan het vroegere Russisch kamp (in de buurt van Rue du Roer)
  • Bron: Lannoo Dicht-bij-huis gids ‘Wandelboek Hoge Venen’
  • niet voor buggy’s en rolstoelen
  • aard van de wegen: voornamelijk steenslagwegen, stuk drassig veen en stukje asfalt