Hondschoote: Les Moëres (07-10-2012)

Vorig weekend gingen we naar het noorden van Frankrijk om te wandelen in de Moeren. De wandeling start in Hondschoote. Vroeger een welvarende stad door de productie van een licht en goedkoop wollen weefsel, de saai. Het stadhuis in Vlaams renaissance-stijl en de grote Sint-Vaastkerk zijn hier nog overblijfselen van. We doorkruisen het centrum en stappen dan richtng het Canal de Basse Calme die we via een privé-weg oversteken. We zijn nu in de buitenmoeren en stappen op een onverhard pad langs het kanaal. Helaas moeten we vervolgens een lang stuk langs de drukke D947. Er is hier geen fietspad en de auto’s passeren met 90 km/uur. Levensgevaarlijk. Na het oversteken van de Ringsloot zijn we in de echte Moeren die 2 m onder de zeespiegel liggen. Via de kaarsrechte wegen en percelen van 600 m bij 600 m stappen we naar het dorpje Les Moëres waar een bord op het gemeentehuis een bordje toont hoe hoog het water stond nadat de Duitsers in 1944 de Moeren onder water zetten. We blijven verder wandelen op de rechte wegen en stappen terug richting het Canal de Basse Calme en weer moeten we langs een tweevaksbaan stappen. Deze is gelukkig wat minder druk.

DSC_0065.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Eenmaal het kanaal overgestoken volgt het mooier gedeelte van de wandeling. We zijn niet meer in de Moeren en de kaarsrechte wegen zijn dan ook verdwenen. We krijgen nu gelukkig wat meer onverharde wegen onder de voeten geschoven. Al heel de wandeling horen we geweerschoten en passeren we af en toe jagers maar het laatste deel van de wandeling stappen we langs verschillende vijvers met talrijke lokeenden. Aan iedere vijver is ook een bunker om ongemerkt te kunnen jagen. En het is duidelijk dat deze ‘hobby’ hier druk beoefend wordt want alle vijvers zijn druk bezet. Eenmaal terug aan het kanaal volgen we weer een drukkere weg nu de D3. Maar we verlaten die voor een mooie onverharde weg langs een zijkanaal Becque d’Hondschoote die ons tot in Hondschoote terugbrengt. De wandeling was 24 km lang volgens de wandelgids, de wandelgps geeft 25 km aan. Al bij al niet echt een schitterende wandeling die wat eentonig was. Een groot nadeel zijn de lange stukken langs de drukkere wegen.

Advertenties

Marchiennes: Landelijk Henegouwen (01-10-2011)

Begin oktober en we hebben het heel warm gehad tijdens deze wandeling met temperaturen boven de 25°C. We profiteren er nog eens van voor de regen terugkomt. We trekken naar Noord-Frankrijk naar Marchiennes. Mijn 2 vorige wandelingen waren zeker de moeite. We vertrekken aan het kruispunt D957 & D35 en via een camping komen we onmiddellijk in de natuur terecht. We horen in de verte schoten en het is duidelijk dat het jachtseizoen begonnen is maar we ontmoeten geen jagers tijdens de wandeling. Na een eerste mooi stukje moeten we even enkele rustige wegen volgen tot in Bouvignies. In Bouvignies zien we nog een duiventoren die behoorde bij het vroegere kasteel. Ze golden als een teken van rijkdom. In Bouvignies werd in 1679 Frankrijks laatst vermeende heks veroordeeld tot de brandstapel. Na Bouvignies volgt er terug een mooi stuk in een licht golvend landschap langs onverharde wegen tot we Flines-Lez-Râches bereiken. We verlaten deze gemeente via het Mer de Flines, een klein meer dat nu als visvijver dient. Na het meer pikken we de GR 121 op en volgen die langs de Décours. Deze waterloop werd aangelegd om de moerassen gemakkelijker te ontwateren. We lopen langs de Décours door een open akkerlandschap ontstaan als gevolg van de drooglegging. Na dit mooie stuk volgen we een heel kort stukje een kasseiwegje, volgens de wandelgids deel van Parijs-Roubaix. Het ligt er alleszins niet goed bij. Daarna volgt terug een onverhard stuk tot aan de weg D25 die we helaas 1 km lang moeten volgen. Net voor we het Bois de Faux intrekken, vinden we een dode slang langs de wegrand. Ook bij de camping hadden we al resten van een dode slang gezien. Blijkbaar zitten er toch redelijk wat slangen hier. Voor het laatste stukje heb je beter laarzen aan dan wandelschoenen. Vooral het eerste deel was heel erg modderig. Ik verloor er bijna mijn wandelschoen maar de modder stroomde gelukkig net niet in mijn schoen. Uiteindelijk wordt het beter en kom je terug aan het startpunt. Een mooie, rustige wandeling met veel onverhard maar ik vond de 2 andere in Marchiennes net iets mooier

DSC_0132B.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

  • 25,2 km (volgens wandelgids 24 km) 
  • startplaats: kruispunt D35 & D957 (wandelgids: centrum Marchiennes)
  • Bron: Wandelvakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen (Lannoo)
  • niet toegankelijk voor buggy’s
  • aard van de wegen: onverharde wegen afgewisseld met verharde wegen
  • ***

La Louvière: Op zoek naar het mijnverleden (10-07-11)

Dit weekend ging ik naar La Louvière voor een wandeling tussen de mijnterrils. De wandeling van 23,5 km start volgens de wandelgids aan de dienst van toerisme in het centrum van La Louvière maar ik start in Strépy aan het natuurreservaat met zijn vijvers. Een onverhard pad brengt ons rond de vijvers en stijgt daarna uit de vallei van de Haine om na een stukje bebouwing weer af te dalen naar deze vallei. Er volgt dan een prachtig stuk tot Trivières over onverharde wegen met zicht op verschillende mijnterrils en het golvend landschap. We volgen hier een tijdje de GR 412. Maar in Trivières is het gedaan met het moois. Vanaf hier volgen we enkel asfaltwegen van het ene dorp naar het andere tot in La Louvière. La Louvière valt heel erg tegen en de terugweg naar Strépy is zelfs saai te noemen behalve dan het lusje in de mijncité Bois-du-Luc dat nu beschermd is. In de topogids van de GR 412 staat er ook een wandellus in hetzelfde gebied maar volgens het verslag en de foto’s van Freddy en Annie van 07/07/10 lijkt die route veel mooier en veel meer onverharde paden op te zoeken. Ik kan de wandeling niet meer dan * geven (de 5 km tussen Strépy & Trivières is wel de moeite).

DSC_0074B.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

  • 23,5 km
  • startplaats: Kerk van Strèpy 
  • Bron: Dicht-bij-huis gids Wandelvakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen
  • Toegankelijk voor buggy’s (soms wat moeilijker op onverharde stukken maar lijkt mij te doen)
  • aard van de wegen: onverhard tussen Strépy & Trivières, rest asfalt 
  • *

Ellezelles: Naar Saint-Sauveur (21-05-2011)

De vorige 2 wandelingen met start in Ellezelles waren zeer goed meegevallen dus ik keek uit naar deze wandeling. De route is 23 km lang en volgt vanuit Ellezelles tot het dorpje Saint-Sauveur de GR 123. We moeten even langs de grote weg Ellezelles-Ronse maar worden al snel de natuur ingestuurd via onverharde paden richting de Tordoirbeek. Toen ik naar Ellezelles reed, had ik al verschillende MTB’ers zien rijden dus ik vermoedde dat er een MTB-tocht bezig was. Op een splitsing kreeg ik dan ook gezelschap van de MTB’ers. En die zullen tot het Bois d’Antoing ons gezelschap houden. Zoals Luc en Majella al vermeldden, vormt dit geen enkel probleem en ga ik uit de kant wanneer er MTB’ers aankomen. Ik neem ook wat foto’s van hun en blijkbaar vormt dit ook geen probleem voor hen. De wegen zijn wel heel stoffig en mijn fototoestel krijgt heel wat stof over zich heen. De GR 123 baant zich een weg over onverharde paden en zou in het gehucht Aunoit gezelschap krijgen van de GR 129 maar blijkbaar is er hier een routewijziging want alle rood-witte streepjes zijn grijs geschilderd. Wij blijven de routebeschrijving uit de wandelgids volgen en bij het verlaten van Aunoit naar de prachtige vallei van de Ru d’Hubermont krijgen we terug gezelschap van de GR 123 & GR 129. Hier moet ik goed opletten voor de MTB’ers want er volgt een steile afdaling op een onverhard pad en ze komen dan ook met grote snelheid afgevlogen. Eénmaal uit de vallei volgt een paadje naar de Ru de Ribeaucourt. Dit paadje wordt niet veel gebruikt want het is smal en overgroeid. Het kan hier blijkbaar heel modderig zijn en een plankenpad bewijst dan ook zijn dienst. Na de beek overgestoken te worden moeten we 2 poortjes door om een kort stukje weide over te steken. We stijgen uit de vallei en de GR 129 verlaat ons. Wij volgen de GR 123 verder en komen in het Bois d’Antoing. Andere wandelaars komen we hier niet tegen en als er geen MTB-tocht aan de gang is, is het hier waarschijnlijk zeer rustig. Het lijkt me wel een leuk parcours hier voor de MTB’ers: op en neer langs de hoofdwandelweg. Bij het verlaten van het Bois d’Antoing krijgen we een mooi zicht op de Scheldevallei en Ronse en stappen we naar Saint-Sauveur. De MTB’ers laten we ook achter ons. We liepen vnl. op de kamlijn tussen het Schelde-en Denderbekken en om Saint-Sauveur te bereiken moeten we steil afdalen. Dit plaatsje heeft een mooi marktpleintje en het enigste terrasje zit vol met het mooie weer. 

gr 123,gr 129,wandelen,ellezelles,pays des collines,wandelvakanties in noord-frankrijk en henegouwen,moulin du cat sauvage

Klik op de foto voor de volledige reeks

Vanaf nu lopen we op een vlakker stuk en hebben zicht op de Kluisberg en de Mont-Saint-Laurent. Thv. de taalgrens begint de beklimming van de Mont-Saint-Laurent met een steil en lastig stuk. Bovenaan is er niet veel te zien en we moeten nu een hele tijd een saaie betonweg volgen richting de weg Ronse-Ellezelles. Er volgt nog een lusje tussen de huizen van de Temseveldstraat  en Kattemolenstraat om uiteindelijk de Moulin du Cat Sauvage te bereiken. De molen van de wilde kat is een van de laatste maalvaardige windmolens in Henegouwen. Hij prijkt op een 116 m hoge kam tussen Ellezelles en Ronse en dateert van 1751. Malen deed hij tot na de Tweede Wereldoorlog en de molen en vestigingsplaats zijn nu beschermd. Via enkele straten in het gehucht Crimont ontwijken we de N57 om uiteindelijk via een grasweg naar dezelfde splitsing van deze ochtend te komen. We nemen dezelfde weg terug via de GR 123 naar Ellezelles. Het eerste deel was prachtig met mooie zichten en onverharde paden maar vanaf Saint-Sauveur loop je heel de tijd op asfalt/beton en moet je zelfs een saaie betonweg volgen wat jammer is. Uiteindelijk krijgt de wandeling ***.

Kenmerken:

  • 23 km
  • startplaats: Kerk van Ellezelles 
  • Bron: Dicht-bij-huis gids Wandelvakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen 
  • niet toegankelijk voor buggy’s
  • aard van de wegen: veel veldwegen tot Saint-Sauveur, vanaf Saint-Sauveur asfalt en beton 
  • *** 

Bon-Secours: Lus vanuit Bons-Secours over Condé (27-03-2011)

Dit weekend stond een wandeling in Frankrijk op het programma met startplaats in België te Bons-Secours. Eigenlijk kun je deze aanlooproute ook vermijden door aan het kasteel L’Hermitage te starten in het Forêt Domaniale Bon-Secours France. Wij vertrekken aan de kathedraal van Bon-Secours. We volgen de GR 122 die ons het bos instuurt. Op het moment dat we de GR 122 verlaten, moeten we een dreef volgen die ons naar het kasteel L’Hermitage brengt. Omdat het kaartje in de wandelgids onduidelijk is, twijfelen we welke weg we juist moeten nemen. De eerste dreef die we nemen, lijkt niet veel gebruikt te worden. Daarom keren we terug om de andere dreef te nemen. Dit blijkt de verkeerde beslissing want die gaat richting N60. We keren dan maar terug naar de eerste dreef. Een duidelijk pad is er niet en we moeten regelmatig rond omgevallen bomen slalommen en door drassige stukken stappen. Uiteindelijk bereiken we het kasteel L’Hermitage en zijn we terug zeker van onze route. Langs het kasteel en via de avenue du Menu-Bois verlaten we het bos. Ondertussen hebben we terug gezelschap gekregen van de GR 122. We stappen door het gehuchtje Mont de Péruwelz en een veldweg brengt ons naar het volgende gehuchtje Rieu de Condé. We krijgen nu even asfalt onder de voeten tot aan de vijver van Amaury. We bevinden ons in een vroegere mijnstreek en de vijver ontstond door mijnverzakkingen. Je kan er zeilen en surfen. Via een mooi bosrijk stukje bereiken we het Canal du Jard en zo Vieux-Condé. Via een voetgangersbrug zouden we het canal du Jard moeten oversteken om een mijnterril te beklimmen. Het brugje is blijkbaar verdwenen. Door de hulp van vriendelijke mensen geraken we terug op de goede weg. Wij blijven de weg volgen die wegdraait van het kanaal en op een bepaald moment een oude spoorwegbedding kruist. Die is nu ingericht als wandel- en fietspad en door dit pad naar rechts te volgen komen we terug op de wandelroute terecht. We hebben nu wel de mijnterril gemist. Wil je deze toch beklimmen, dan moet je in Vieux-Condé de brug niet oversteken maar de oever van het kanaal blijven volgen. Je bereikt dan enkele trappen en vanaf dan kun je de wandelroute vervolgen. Via de spoorwegbedding bereiken we Condé-sur-L’Escaut en krijgen we zicht op de oude versterkingen. Het centrum vond ik een beetje een tegenvaller: wat vervallen en heel wat hangjongeren. Dit verandert als je het centrum verlaat en langs het oude kanaal Pommereul-Condé naar de vijver van Chabaud-Latour stapt. Er volgt nu een heel mooi stuk langs de vijver met zicht op de oude Ledoux-mijn. Ook de GR 122 passeert hier terug. Na de mijn passeren we een moerassig gebied en stappen we naar Lorette. Uiteindelijk brengt een dreef in het Forêt Domaniale de Bonsecours-France ons terug naar het kasteel L’Hermitage. Via de onduidelijke dreef keren we terug naar Bon-Secours.

Foto’s kun je bekijken via volgende link: http://www.flickr.com/photos/ambigirl/sets/72157626373333330/

Kenmerken:

  • 23,0 km 
  • startplaats: basiliek van Bon-Secours 
  • Bron: Wandelvakanties dicht-bij-huis in Noord-Frankrijk en Henegouwen
  • niet toegankelijk voor buggy’s
  • aard van de wegen: bos-en veldwegen, asfalt (voldoende afwisseling)
  • ****

 

Leffrinckoucke: De duinen van Bray-Dunes (27-12-2010)

Vorige week zat ik 4 daagjes aan de kust en dat is dan ook de ideale gelegenheid om te gaan wandelen in Noord-Frankrijk. Ik trok naar Leffrinckoucke (net over de grens) om een wandeling van 16 km te doen uit de Lannoo-gids ‘Dicht-bij-huis vakanties in Noord-Frankrijk & Henegouwen’ in 2 duin-natuurreservaten. Deze wandeling is een combinatie van 2 bewegwijzerde wandelingen: circuit de la Dune Dewulf & circuit de la Dune Marchand maar dan in tegengestelde richting. We trekken onmiddellijk het beschermd natuurgebuid ‘Dune Dewulf’ in. In het begin is het zoeken naar het juiste pad want de bewegwijzering is er niet en het kaartje is ook niet zo duidelijk maar uiteindelijk vinden we wat verder in het gebied de eerste streepjes en ondervinden we geen problemen. Je stapt vooral in het lage duingedeelte begroeid met lage struiken en duindoorn. In de verte hoor ik geregeld geweerschoten. Bij het verlaten van de Dune Marchand komen we op de GR du Littoral die we volgen tot in Bray-Dunes. Plots hoor ik een schot vlakbij. Mijn hart ging wild tekeer en dan komen de jagers in zicht. Gelukkig hebben ze ons snel gezien en roepen ze: ‘Attention, piétons!”. Toch wel vreemd dat je nergens verbodtekens tegenkomt. Aan de Ferme Nord komen we in Zuydcoote. Deze ommuurde boerderij behoorde toe aan het maritieme hospitaal van Zuydcoote. We krijgen nu wat asfalt onder de voeten maar dit duurt niet lang en al snel belanden we in het volgende beschermd natuurgebied: Dune Marchand. Afwisselend tussen bossen, duinpannen & onbegroeide duinen gaat het naar Bray-Dunes. Vogelliefhebbers brengen best een verrekijker mee want ik zag verschillende vogelsoorten. In Bray-Dunes kun je kiezen om onmiddellijk terug naar Leffrinckoucke te wandelen langs het strand of eerst een lusje te maken in Bray-Dunes. We willen Bray-Dunes wel eens verkennen. Aan het einde van de 19e eeuw groeide dit vissersdorp uit tot een badplaats, mede dankzij de eerste villa’s van de vrienden van Tourcoing. Je kan ze er nog altijd bewonderen. Na dit lusje gaat het nu terug naar Leffrinckoucke langs het strand. Wat ons opvalt, is de grote hoeveelheid meeuwen. We passeren nog het oude hospitaal in Zuydcoote en de ‘batterie de Leffrinckoucke’. Deze batterij diende als bescherming van de haven van Duinkerke. Maar tijdens de tweede wereldoorlog werd ze gebruikt door de Duitsers tegen de geallieerde invallen. Behoorlijk indrukwekkend! De haven van Duinkerke komt in zicht en even later staan we terug aan het vertrekpunt na een pracht van een wandeling.

DSC_0004-2.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

  • 16 km
  • startplaats: Office du toerisme in Leffrinckoucke 
  • Bron: Wandelen in Noord-Frankrijk en Henegouwen (Lannoo) 
  • niet toegankelijk voor buggy’s
  • aard van de wegen: overwegend zand, asfalt in Zuydcoote & Bray-Dunes 
  • **** 

Bergues en Bois des Forts (28-08-2010)

Zoals beloofd volgt hier het verslag van mijn wandeling in Bergues tijdens mijn vakantie aan zee. Deze wandeling is volgens de gids 22 km maar wij vertrekken vanuit Bergues en niet vanuit Téteghem waardoor de aanloop & -uitlooproute wegvalt en daardoor de wandeling 20,1 km lang is. Van ons vertrekpunt wandelen we onmiddellijk langs het canal de la Basse Colme of de Bergenvaart die naar Veurne leidt. Helaas is dit langs de D3 met redelijk wat verkeer. In Hoymille verlaten we de D3 en het kanaal om richting Téteghem te stappen maar ook hier stappen we langs een tweevaksbaan. We hebben zicht op uitgestrekte akkers en het kerkje van Coudekerque. Uiteindelijk mogen we de weg verlaten voor een asfaltbaantje en kronkelen we naar Coudekerque. Hier begint dan het mooiste deel van de wandeling. Via het Bois des Forts (en een klein lusje naar het Fort Valllières) stappen we naar Bergues. Het Bois des Forts is een moerasbos vooral bestaande uit populieren en boomsoorten die het in deze natte omgeving heel goed doen. Het Fort Vallières is een oude Vaubanvestiging die aanvallen op Bergues moest opvangen. De muren zitten volledig onder het struikgewas en enkel de ingangspoort is nog zichtbaar. In het bos krijgen we ook zicht op het grote golfterrein met 27 holes. Na dit rustige stukje komen we aan de omwallingen en vestingsmuren van Bergues. Langs het Canal du Roi zien we opnieuw de Vaubanvestiging. De zigzaggende muur beschermde de stad tegen invallen en in de gracht bevinden zich driehoekige eilandjes om de vijand ook in de flanken te kunnen bestoken. Via de porte d’Hondschoote betreden we de bloeiende binnenstad. Je merkt direct dat dit een toeristisch stadje is en langs het belfort, de Sint-Maartenhoofdkerk, de quai des Maçons en het 18e eeuwse Maison des ingénieurs du Roi en het sluizensysteem beklimmen we de indrukwekkende stadsmuren. Langs de Rode Toren, bastions, schietgaten, de Neckerstor en kruittoren verlaten we de binnenstad door de prachtige porte de Cassel. Het vervolg van de wandeling gaat door de buitenversterkingen van Vauban. Een wirwar van droge grachten, hoge muren, poorten, arcaden en open grasvelden moest belagers het noorden doen verliezen. Door het slechte plannetje gebeurt dit ook in ons geval maar uiteindelijk komen we aan de Avenue de la liberté die ons naar de auto leidt.

DSC_0135B.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

  • 20,1 km (22 km volgens gids bij startpunt aan de B&B in Téteghem) 
  • startplaats: Canal de la Basse Colme in Bergues (einde Avenue de la liberté) 
  • Bron: Dicht-bij-huis vakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen (Lannoo) 
  • toegankelijk voor buggy’s
  • aard van de wegen: vanaf de start tot het Bois des Forts stap je over asfalt en een groot stuk langs drukkere wegen, in Bois des Fort over grindwegen en in Bergues afwisseld asfalt in het centrum en grindwegen op en rond de Vaubanvestingen. 
  • *** (jammer van het mindere eerste deel, vanaf Bois des Forts veel beter)