Steinbach: Vallée du Rû de Steinbach (7 km) (29-04-2018)

Eind april zat ik een weekendje in de buurt van de Hoge Venen met de familie. Ons weekendhuis lag in Steinbach en de wandeling het dichtst in de buurt was de wandeling ‘Vallée du Rû de Steinbach’ met start in Ondenval. Deze wandeling maakt een lus over beide valleiflanken van het kleine beekje. Ik vertrok vanzelfsprekend aan het vakantiehuis en kon al snel aansluiten op de route die bewegwijzerd is met een gele ruit.

P4290156.jpg

Dat de lente in het land is duidelijk. Ik passeer weiden vol koekoeksbloemen op weg naar het gehuchtje Faymonville. Daar krijg ik een onverharde veldweg onder de voeten geschoven maar ter hoogte van de steengroeve loopt het pad dood. Mijn wandelkaart is wel al enkele jaren oud en alhoewel de tekens er nog zijn, is er geen weg meer te vinden. Ik keer dan maar een heel stuk terug en via een andere weg geraak ik terug op de wandelroute en passeer ik aan de andere kant van de steengroeve.

P4290166.jpg

Een mooi grindpad brengt me richting Ondenval. Onderweg zie ik plots iets vreemds. Een witte albino kangoeroe tussen de kippen. Grappig zicht. De route daalt terug de vallei in en ik passeer de Vennbahn, een fietsroute op een oude spoorweg van Aken (Duitsland) naar Troisvierges (GH Luxemburg). Ik heb deze fietsroute in 2015 gedaan en het verslag vind je hier terug. Daarna is het verder afdalen naar het centrum van Ondenval waar het officiële beginpunt aan de kerk ligt.

P4290172.jpg

Op het kerkplein bevindt zich een fontein waarbij een ruw bewerkte molensteen gebruikt is. Volgens de legende zou die gehouwen zijn door de “sotais du Waud”, dwergen die in het uitgestrekte woud aan de overkant van de Ambléve woonden. Bij het verlaten van Ondenval steken we het beekje over naarwaar de route vernoemd is en stijg ik naar de andere valleiflank.

P4290174.jpg

Ik krijg nog een mooi zicht op Ondenval en stap verder terug richting Steinbach over een asfaltweg. We stappen even door Remonval en wat verder verlaat ik de route om via een veldweg terug naar de Rû de Steinbach te stappen die de vijver in onze tuin van water voorziet.

P4290191.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Niet echt een hoogvlieger maar een gemakkelijke wandeling en ideaal voor gezinnen.

Advertenties

GR 561 etappe 8: Lozen – Opitter (23,6 km) (22-04-2018)

Op het einde van de vorige etappe hadden we al door dat we niet met de bus in Lozen gingen geraken op zondag. Dus regelden we deze etappe terug met 2 auto’s en parkeerden aan de parking van FC Opitter om samen naar Lozen te rijden.

GR 561, grote routepaden, hiking, wandelen, natuur, langeafstandswandelroute, Lozen, Opitter, Bree, Zuid-Willemsvaart, Abeek, weekendfun, outdoor

Aan de sluis van Lozen op de Zuid-Willemsvaart pikken we de GR 561 terug op. Al snel stappen we in het groen tussen uitgestrekte velden op grindwegen. Het is redelijk warm op deze zomerdag in de lente. Er is ook kans op onweer en de kleine stukjes bos zijn dan ook welkom. De lente is een zalig seizoen om te gaan wandelen met de ontluikende natuur en vogelgeluiden overal. Bij het Clootshof lunchen we op een bankje met zicht op een kapelletje en een paardenweide.

GR 561, grote routepaden, hiking, wandelen, natuur, langeafstandswandelroute, Lozen, Opitter, Bree, Zuid-Willemsvaart, Abeek, weekendfun, outdoor

We wandelen verder en zijn ondertussen in de gemeente Bocholt beland waar we even door de wijk Neerkreiel stappen om vervolgens naar de Voorste Luysmolen te gaan. Hier nemen we een korte pauze waarna we deze oude volmolen en later korenmolen op de Abeek bezichtigen. Hij is mooi gerestaureerd en ook de omgeving is mooi ingericht om te genieten.

GR 561, grote routepaden, hiking, wandelen, natuur, langeafstandswandelroute, Lozen, Opitter, Bree, Zuid-Willemsvaart, Abeek, weekendfun, outdoor

De GR 561 steekt de Abeek over en daarna stappen we tot aan de Zuid-Willemsvaart die we zuidwaarts volgen op de oever. Ondertussen zijn er dreigende wolken gekomen en dondert het in de verte maar na enkele spetters schijnt de zon weer volop. Aan de brug thv Beek wisselen we van oever en kunnen we de schaduw opzoeken van de bomen. De kleuren zijn prachtig. Bij de zwaaikom van Bree verlaten we het kanaal en volgt een saaie weg naar het centrum. In het centrum zijn de terrasjes uitnodigend maar de beloning wacht wel na de route. We verlaten Bree en plots sturen de GR-streepjes ons een andere weg uit dan de routebeschrijving. De gpx-track laat zien dat een klein lusje door een park gemaakt wordt dus blijven wij toch de oude route volgen die iets korter is.

GR 561, grote routepaden, hiking, wandelen, natuur, langeafstandswandelroute, Lozen, Opitter, Bree, Zuid-Willemsvaart, Abeek, weekendfun, outdoor

In dit laatste stuk wordt het landschap al meer golvend. Bij het Klein Stukkenhof slaat de vermoeidheid toe en is het tijd voor een appelpauze. We zitten op een bankje met prachtig zicht op de bloesems en tuin. Plots zien we een kangoeroe springen. Zien we wel goed of zijn we echt zo moe? Maar inderdaad, onze ogen bedriegen ons niet. Na de pauze willen we het dier natuurlijk van dichtbij bekijken maar nergens meer te bekennen. Zouden we dan toch gedroomd hebben ;-).

GR 561, grote routepaden, hiking, wandelen, natuur, langeafstandswandelroute, Lozen, Opitter, Bree, Zuid-Willemsvaart, Abeek, weekendfun, outdoor

De laatste kilometers zijn mooi over onverharde graspaden en veldwegen en leiden ons naar de Itterbeekvallei. Door dit natuurgebied stromen verschillende beken samen in de Itterbeek. We wandelen eerst door bos op de valleiflank om verder af te dalen naar vochtiger gebied tot we tenslotte de Pollismolen bereiken op de Itterbeek. Nog een laatste stukje langs een wijk brengt ons naar de parking van FC Opitter waar we net op tijd aankomen voor een heel licht buitje. In Lozen sluiten we deze etappe af met een terrasje bij café The Bridge.

GR 561, grote routepaden, hiking, wandelen, natuur, langeafstandswandelroute, Lozen, Opitter, Bree, Zuid-Willemsvaart, Abeek, weekendfun, outdoor

Klik op de foto voor de volledige reeks

GR 5A etappe 2: Kobus Veer Lapscheure – Sint-Laureins (20,6 km) (14-04-2018)

Gastblog van senor_escalador

Op deze zonnige zaterdag was het tijd om de wandelschoenen nog eens aan te trekken en op weg te gaan voor de volgende etappe van de GR5A. Deze tweede etappe zouden we ook kunnen bestempelen als de etappe van de twee voetveren of van de 5 soorten dieren. Waarom vraag je je af? Wel om dat te weten te komen nodig ik je graag uit om het verslag verder te lezen. We vertrokken, toch wel wat later dan oorspronkelijk gepland, aan het Kobus veer waar we de GR5A de vorige keer hebben verlaten. Op deze etappe hadden we trouwens een gastoptreden van een sympathieke collega van Ambigirl, die vlakbij het parcours woont en ons dus ook wat extra info kon geven over de streek, inclusief adresjes waar we een terrasje konden doen. Maar daarover later meer.

P4140005.jpg

We begonnen onze wandeling langs de Zeedijk. De benaming van deze dijk verwijst waarschijnlijk naar ver vervlogen tijden toen er een heel slikken en schorrengebied tot diep in de huidige polders liep. Langs de Zeedijk kwamen we een reeks van geocaches tegen die we ook wilden meepikken. Tijdens onze speurtocht hoorden we af en toe een zacht ronkend geluid. Al snel bleek dat het niet ging over de N49 op de achtergrond of over een helikopter die in de verte rondvloog, maar dat het geluid afkomstig was van onze eigen maag. Na amper een paar kilometer te hebben gewandeld was het dus al hoog tijd voor een lunchpauze. We installeerden ons op een oude bunker in een mooie dreef en genoten van de stilte, de vogels en onze lekkere boterhammetjes of koffiekoeken.

P4140034.jpg

Met een gevulde maag konden we nadien weer vol goede moed op stap. De route voerde ons over een onverhard gedeelte in de richting van de expresweg, waar we een heel klein stukje parallel mee liepen vooraleer opnieuw de velden in te duiken. Op deze veldweg passeerden we een ronde poel, waarbij we ons afvroegen of die het gevolg zou zijn van een oude bomkrater. Gelukkig hadden we onze lokale gids bij, zij maakte ons al snel duidelijk dat het heel wat minder spectaculair was en de poel waarschijnlijk zo gegraven was.

P4140039.jpg

Na een tijdje de landweg te hebben gevolgd, doemde in de verte een grenspaal op en was het tijd om Nederlands grondgebied te betreden. Niet dat we daar meteen veel van merkten want de natuur trekt zich uiteraard weinig aan van landsgrenzen. Het landschap bleef dus gesierd met mooie weilanden en fantastische dreven, omzoomt met populieren. Bij het naderen van het dorpje Heille merkten we aan de typische Nederlandse bouwstijl in ieder geval wel dat we de grens waren overgestoken. Aan de rand van het dorp werden we verwelkomd door twee opmerkelijke gasten die vandaag goed gezind waren en het dus niet nodig vonden hun speeksel aan ons te verspillen. In ieder geval leverden de witte en zwarte lama mooie foto’s en leuke momenten op. We kregen ondertussen ook wel een beetje dorst van al dat wandelen. Gelukkig hadden we onze lokale gids bij, bis. Zij wist ons te overtuigen nog even vol te houden en iets te gaan drinken in haar tennisclub in Aardenburg, de oudste stad van Zeeland.

gr 5a,lapscheure,heille,aardenburg,sint-laureins,wandelen,hiking,grote routepaden,natuur,langeafstandswandelroute

We vervolgden onze weg langs het mooie kasteel Elderschans en kwamen toen aan tennisclub S.J.E.F. Onze lokale gids wist ons jammer genoeg niet te vertellen waarvoor S.J.E.F. de afkorting was – toch wel een minpuntje dat vermeld werd op de evaluatie achteraf. Maar achteraf werd duidelijk dat de naam verwees naar de plaatselijke volksheld Sjef van Dongen. Wat tevens duidelijk was, is dat we alle drie grote dorst hadden en dat een terrasje met zicht op de tennissende inwoners van Aardenburg ons deugd deed. Na een verfrissend drankje en een broodnodig koekje gingen we weer op pad. We wandelden eerst nog even door Aardenburg en passeerden onder de mooie kaaipoort, om nadien richting Eekloosche watergang te stappen.

P4140086.jpg

Dit laatste deel van de wandeling was een mooi onverhard stuk dat kronkelde langs het water. Het leverde ook een stukje avontuur op in de vorm van loopplankjes over de beek, brugjes over het water en een reeks van overstapjes. De spannendste momenten waren eerlijk gezegd wel niet weggelegd voor de hindernissen, maar voor de ontmoetingen met de dieren die langs de watergang stonden te grazen. De schapen werden nog met vertrouwen tegemoet getreden, maar toen er een stevig paard op onze weg stond ging de hartslag toch lichtjes omhoog. Gelukkig was er direct een klik met het lieve paard en na wat geruststellende streeltjes konden we rustig onze weg vervolgen. Aan het einde van de Eekloosche watergang kwamen we aan het Leopoldskanaal. Naar, ondertussen, goede gewoonte eindigden we onze tocht hier met een oefening voor de armspieren. Het kanaal konden we immers enkel oversteken door gebruik te maken van het voetveer. Daar waar er bij het Jakobsveer nog een wiel was om aan te draaien, was het hier zo hard mogelijk trekken aan een touw om aan de overzijde te geraken. Pijnlijke handen waren ons deel. Na een korte uitlooproute kwamen we, moe maar voldaan, toe in het centrum van Sint-Laureins.

Deze etappe was een echte hoogvlieger en een verrassing op gebied van onverharde paadjes. Op naar etappe 3! De fotoreeks kan je terugvinden door op onderstaande foto te klikken!

P4140094.jpg 

Deurle – Sint-Martens-Latem – Deurle: Kunst, cultuur, natuur, rust en authenciteit (GR 128, dagstapper 5, Oost-Vlaanderen ed. 2) (31-03-2018)

Samen met vriendin W. is het weer tijd voor een dagstapperwandeling. Enigste voorwaarde: liever niet op GR 5A en GR 512 omdat deze GR’s op mijn to-do lijst staan dit jaar. Gelukkig is er nog keuze in overschot en kiezen we voor dagstapper nr. 5 uit de tweede editie van de gids Oost-Vlaanderen.

P3310001.jpg

Er wordt wat wisselvallig weer voorspeld en omdat de langste afstand ons net iets te lang is, kiezen we voor de afstand van 16,6 km. We spreken af aan de kerk van Deurle, gekend als kunstenaarsverblijf van oa Gaston Martens, Gustaaf en Leon De Smet. We wandelen langs de mooie Dorpsstraat en lopen al snel tussen grote villa’s. Het duurt even vooraleer we wat natuur te zien krijgen maar krijgen dan een mooi pad tussen knotwilgen richting de Leie.

P3310008.jpg

Ondertussen volgen we de GR-tekens van GR 128. Af en toe kloppen de tekens niet met de routebeschrijving maar deze is ook al van 2012 dus de kans op routewijzigingen is natuurlijk groot. Tenslotte bereiken we de Leie waar we een smal paadje langs de oever volgen met zicht op de tuinen van immense villa’s. Aan het veer van Baarle (Drongen) is het tijd voor een korte pauze. We verlaten hier de Leie en volgen een eerste routewijziging van de GR 128 door de Latemse Meersen. Ondertussen is het beginnen regenen maar als we Sint-Martens-Latem bereiken doet de zon goeie pogingen om door te breken. Ideaal om te lunchen aan de picknickbanken met zicht op de Leie en de Keuzemeersen aan de overkant.

P3310021.jpg

Na deze zalige pauze wandelen we verder richting het kunstwerk ‘Moeder Aarde’ en lopen we even achter de Sint-Martinuskerk om een geocache te zoeken. We verlaten terug de GR 128 en passeren de Latemse Koutermolen die verschillende Latemse schilders op doek hebben vastgelegd. Er volgt een wat minder stukje waarbij we kronkelen door woonwijken om tenslotte Brakel te bereiken. Ik dacht dat dit in de Vlaamse Ardennen lag.

P3310040.jpg

De huizen worden heel wat grootser en chiquer terug en even verder bereiken we het als landschap beschermde golfterrein van de Royal Latem Golfclub. We kronkelen erom heen en zien verschillende golfers aan het werk. Er volgt nu nog een laatste stukje door onverharde dreven terug naar Deurle. We passeren nog de Latemse Kluis, een voormalig buitengoed van de paters dominicanen en het museum Gevaert-Minne vooraleer de kerk van Deurle terug te bereiken.

P3310054.jpg

In de D’Ouwe Hoeve op het beschermde kerkplein is het tijd voor het eerste terrasje. We kunnen er even van genieten maar helaas begint het terug lichtjes te regenen.

P3310065.jpg

De wandeling zelf vond ik persoonlijk iets minder. Geef mij toch maar meer natuur. Klik op de laatste foto om de volledige reeks te zien.

GR 5A etappe 1: Brugge – Sluis (22 km) (25-03-2018)

Op de fiets- en wandelbeurs kocht ik drie nieuwe topogidsen waaronder de nieuwe topogids van de GR 5A. Deze stond al even op mijn to-do lijst maar ik vind het altijd leuk om een GR aan te vatten met een nieuwe editie. Vol verwachting begin ik aan dit pad waarvan ik al heel veel stukken gestapt hebt via de dagstapperwandelingen maar ik hoop nog heel veel nieuwe plekjes te ontdekken. Klik op de topogids voor meer informatie over de GR 5A.

GR 5A wandelronde van Vlaanderen

Deze keer geen blog van mezelf maar mijn wandelgezelschap senor_escalador wou wel eens een verslagje schrijven. Ik ben alleszins al fan.

Zondagavond is voortaan terug Mol-avond! Ook al keek ik zeer aandachtig naar de eerste aflevering, een verdachte heb ik nog niet kunnen vinden. Misschien ligt het wel aan de vermoeidheid, want toegegeven ik heb al frisser in mijn zetel gezeten op zondagavond. Maar de vermoeidheid voelde goed, want was het gevolg van een stevige zondag wandelen op de GR5A. De eerste etappe startte aan het station van Brugge, waar we werden afgezet door de bus lijn 40 (onze auto hadden we achtergelaten in Sluis, eindbestemming van deze dag).

GR 5A, grote routepaden, wandelen, hiking, outdoor, langeafstandswandelroute, brugge, damme, damse vaart, kobus veer, sluis

Brugge is het officiële start- en eindpunt van de GR5A, en hoewel het niet noodzakelijk is hier ook effectief te starten leek ons dit wel het leukste. In Brugge was er keuze tussen twee trajecten, één langs de vesten en de stadsvariant die door het centrum leidt. Hoewel de stadsvariant wel zeer aanlokkelijk lijkt kiezen we toch voor de vesten. De stadsvariant is immers toch een tweetal kilometer langer, en we willen vooral vermijden dat we het laatste stuk naar de auto moeten kruipen. Gelukkig kom je langs de vesten ook al veel mooie gebouwen tegen, zoals een 14de eeuws kruitmagazijn, de statige Gentpoort – één van de oude toegangspoorten tot de stad en een aantal zeer mooie molens, elk geschilderd in een andere kleur. Voor ieder wat wils dus! Mijn persoonlijke voorkeur gaat naar de eerste molen, die mooi wit is geschilderd. Bij het passeren van de Conzett brug aan de jachthaven hebben we geluk, want vanaf de volgende dag wordt de brug afgesloten voor onderhoudswerken. Wat ons ook opvalt tijdens het wandelen langs de vesten is niet alleen dat zondag duidelijk loopdag is, maar ook dat de lente nu echt wel komt piepen. Zo passeren we onderweg narcissen en staan verschillende bomen al in bloei.

GR 5A, grote routepaden, wandelen, hiking, outdoor, langeafstandswandelroute, brugge, damme, damse vaart, kobus veer, sluis

Ter hoogte van de Potterierei steken we de drukke ringweg rond Brugge over en volgen we een tijdje het Zuidervaartje en wordt de route een stuk landelijker. Nadien volgen we een weg die min of meer parallel loopt met de Damse Vaart. In de verte zien we de typische platte kerktoren van Damme soms al opdoemen tussen de bomen, en wanneer we achterom kijken bemerken we vaak nog de spitse torens van Brugge. Vrij snel komen we aan het natuurgebied Stadswallen van Damme, wat voor ons de toegang vormt tot Damme centrum.

GR 5A, grote routepaden, wandelen, hiking, outdoor, langeafstandswandelroute, brugge, damme, damse vaart, kobus veer, sluis

Blijkbaar zei een Amerikaan ooit dat je niet de moeite moest doen om naar het drukke en zeer toeristische Brugge te trekken, maar dat je je aandacht beter op Damme kon richten. Toegegeven, het is een mooi stadje en vooral de kerk en het stadhuis zijn een bezoekje zeker waard, maar ik zou Brugge toch ook zeker niet links laten liggen. Een bankje naast de bijzondere kerk is de ideale plaats om onze lunchpauze te houden, te meer omdat we hier ook nog eens uit de wind zitten en de zon af en toe moeite doet om door het wolkendek te priemen. Na de lunch wandelen we verder langs de Kerkstraat langs de typische Damse boekwinkels en het stadhuis, waar we ons moeten inhouden om het plaatselijke gin festival te bezoeken, richting Damse vaart. De lamme goedzak die toeristen van Brugge naar Damme brengt en omgekeerd ligt hier aangemeerd, met op de achtergrond één van de vele windmolens die de streek rijk is.

GR 5A, grote routepaden, wandelen, hiking, outdoor, langeafstandswandelroute, brugge, damme, damse vaart, kobus veer, sluis

De GR5A loopt een stukje verder langs de Damse vaart om nadien de Romboutswervedijk in te slaan. Op het einde van deze weg komen passeren we de Schipdonkvaart en de Leopoldsvaart, in de volksmond beter gekend als de Blinker en de Stinker. Gelukkig is er vandaag geen spoor meer van waaraan die laatste zijn naam heeft ontleend. We steken onze vrienden Blinker en Stinker over en wandelen verder richting Oostkerke waar we eerst passeren langs het mooie kasteel van Oostkerke. Aan de kerk van Oostkerke vinden we een bankje en is het hoogtijd voor een (snoep)pauze.

GR 5A, grote routepaden, wandelen, hiking, outdoor, langeafstandswandelroute, brugge, damme, damse vaart, kobus veer, sluis

Iets voorbij Oostkerke wandelen we op de Krinkeldijk. Deze weg heeft zijn naam niet gestolen en doet ons spontaan denken aan een gedicht waarvan we ons nog slecht drie woorden herinneren uit lang vervlogen tijden op de schoolbanken. Het ging ongeveer als ‘krinkelende winkelde waterding’. Op het einde van de Krinkeldijk bereiken we Hoeke en komt het einde van onze eerste etappe van de GR5A stilaan in zicht. We wandelen nog een stuk verder langs een onverhard stuk langs de Damse vaart tot aan het Kobus veer. Hier verlaten we de GR5A en is het tijd om na de beenspieren ook de armspieren eens aan het werk te zetten. Aan de overkant aangekomen rest ons nog 2,1 kilometer tot in Sluis waar een sympathieke vogel een souvenier blijkt te hebben achtergelaten op onze auto.

Klik op onderstaande foto voor de volledige fotoreeks

GR 5A, grote routepaden, wandelen, hiking, outdoor, langeafstandswandelroute, brugge, damme, damse vaart, kobus veer, sluis

Van de stad naar de polders: een mooi begin van deze 570 km lange luswandeling.

Smetlede: Vier Uiterstenroute lus 2 (11 km) (11-03-2018)

Zaterdag werd voorspeld als de beste dag van het weekend dus hadden we deze dag gekozen om te gaan wandelen. Helaas bleek dit achteraf de verkeerde keuze geweest te zijn en kregen we toch wat regen over ons. Maar een goede regenbroek en regenjas houden ons droog.

We vertrekken in het kleine dorpje Smetlede aan de kerk waar ook lus 1 vertrekt van de Vier Uiterstenroute. Voorlopig is het nog droog. Via een tegelpaadje verlaten we het dorp om naar een bosgebiedje te stappen. Langs het pad zien we plots bloesems. Dit lijkt me wel heel vroeg. Of is het iets anders? Ze zien er dan ook niet supergezond uit.  Tussen het groen verscholen vinden we een oud kapelletje terug. Plots voelen we de eerste druppels en eenmaal terug op asfalt regent het goed door. De regenbroek wordt dan maar aangetrokken en gaat voor de rest van de wandeling niet meer uit.

P3100028.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

We lopen langs een drukkere weg tot we uiteindelijk terug een veldweg mogen inslaan die ons naar Wanzele brengt. We passeren een tuin die vol met krokussen staat. Heel mooi om te zien. Daarna volgt een mooi stukje naar Impe. Allemaal dorpjes waar ik nog nooit van gehoord had. Ook het laatste deel terug naar Smetlede is aangenaam met een mooie veldweg met zicht op de kerk van Smetlede.

We sluiten de namiddag af in het plaatselijke café Roste Mon, een heel gezellig café waar de prijzen goedkoop zijn en iedereen elkaar blijkt te kennen.

Vinderhoute: Oude Kalevalleiroute lus 2 (8 km) (25-02-2018)

Na 4 dagen binnen te moeten blijven wegens ziekte was ik content dat ik terug beter was zondag om even een frisse neus te halen. Omdat de benen nog wat slap zijn, werd gekozen voor een kortere wandeling van www.tov.be, nl. de Oude Kalevalleiroute lus 2. Deze vertrok aan de kerk in het kleine dorpje Vinderhoute en is 8 km lang.

P2250001.jpg

We verlaten het dorp via het kasteel Schouwbroek waar er 3 monumentale kastanjebomen aan de ingang staan. Daarna steken we de Drongensesteenweg over en komen al snel tussen de velden terecht. Het duurt even voordat we het asfalt verlaten maar vanaf het wegeltje de Langekantweg krijgen we voor een lange tijd onverharde paden. We kunnen nog een blik werpen op de achterzijde van het kasteel Gavergracht vooraleer we koers zetten naar de Van Vlaenderensmolen.

P2250014.jpg

De molen, de heuvelrug en de onmiddellijke omgeving zijn beschermd als dorpsgezicht. De molen is in gebruik als woonhuis. Lijkt me wel eens leuk om te zien. We komen nu aan de Oude Kale en wandelen de vallei in, een landschappelijk pareltje met hooilanden en graas­weiden, oude knotwilgenrijen, kleine veldbosjes en talrijke sloten.

P2250026.jpg

Het is een zonnige zondag en blijkbaar een heel populair wandelgebied. Maar zo dicht bij Gent een mooi natuurgebied is natuurlijk een topper! Onderweg kan er iets gedronken worden in ‘De Oude Kale’, een tot café omgebouwde hoeve uit de 18e eeuw. Maar wij vinden het net iets te koud om buiten te zitten en stappen verder terug tot de Van Vlaenderensmolen. Langs de begraafplaats en de Sint-Annakapel keren we terug naar Vinderhoute waar we opwarmen in een cafeetje aan de kerk.

P2250030.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Ik vond deze lus alleszins de moeite en wil zeker ook lus 1 nog een stappen.